Foto van Lepelaar met jongen op nest foto van de maand Mei 2026

Hallo!

Eindelijk weer een nieuwe blog. Over de maand Maart viel niet zoveel te schrijven, dus dat heb ik dan ook niet gedaan. Wel wat sessie's, bijvoorbeeld weer naar de Molendriegang, maar de weersomstandigheden waren niet echt optimaal.

Over de maand April valt veel meer te vertellen. Liefst 14 sessie's. Voor het eerst sinds 5 jaar weer wat sessie's in Meijendel, voor de zangvogels, gehouden. En de eerste macrosessie's van het seizoen zijn er ook alweer geweest. De Scheveningsche Boschjes waren mijn uitvalbasis. Verheugend was de ontdekking dat er weer Oranjetipjes gezien worden. Dit was altijd mijn vaste locatie voor dit voorjaarsvlindertje, maar de laatste twee seizoenen waren ze er niet. Nu dus wel weer, al heb ik voornamelijk mannetjes gezien. Maar dat klopt ook, de vrouwtjes verschijnen meestal wat later dan de mannetjes. Verder een paar nieuwe soorten bijen (Meidoornzandbij en Viltvlekzandbij), een nieuwe soort Zweefvlieg (Grote Narcisvlieg), een nieuw soort vlieg (Zilvervlekdansvlieg) en een nieuw soort motje (Smaragdlangsprietmot) aan mijn database toegevoegd. 

Masr ik wil graag twee sessie's uitlichten. Doelsoort tijdens de sessie's in Meijendel was de Sprinkhaanzanger. Dat zou weer een primeur op (zang)vogelgebied betekenen. Ik kreeg ze wel te zien, bijzonder want deze soort zag ik daar nooit eerder. Ik kende ze van het Naardermeer, vele jaren geleden. Maar nog niet op foto. in Meijendel kreeg ik ze wel te zien, maar van hele grote afstand. Ik kwam er per toeval achter dat deze zangvogel ook in Lentevreugd gezien wordt. En de foto's die ik daarvan te zien kreeg stemden veel hoopvoller. Van dichtbij genomen zo te zien. Ik besloot daar een ochtendsessie te gaan houden, met het mooiste licht. Dat betekende vroeg van huis, rond 5 uur 'smorgens, het is dan ook ruim een uur fietsen. Aangekomen ontdekte ik al direct een Roodborsttapuit man, die ik met schitterend licht even kon meepakken. En even later nog een Kneu vrouw. Ik wandelde richting de locatie in het gebied waar de Sprinkhaanzangers gemeld werden. Onderweg ernaar toe hoorde ik de karakteristieke zang al. Het geluid draagt ver, en is moeilijk te localiseren. Maar met gebruik van mijn gehoor én zicht, lukte het me om hem te vinden. Even verderop hoorde ik er nog één, maar besloot eerst deze te 'pakken'. Dat viel niet mee. Er was een dichte bossage van Meidoorns waarin de vogel zat, en kon eigenlijk alleen foto's van, ook nu weer, te veraf maken. Ik kon daar simpelweg niet dichtbij de vogel komen. Dus besloot ik maar naar het tweede exemplaar te lopen. Dat was ongeveer 50 meter verderop, maar hier waren de omstandigheden veel gunstiger. Een open landschap met hier en daar een Meidoornstruik. Ook nu duurde het even voordat ik de vogel gelocaliseerd had, maar eenmaal gevonden was het fantastisch. De vogel had verschillende uitkijkpunten in diverse struiken, en ik kon van zeer nabij foto's maken, mét prachtig licht! De vogel bleef uitbundig zijn zang, die lijkt op het krassen van een sprinkhaan, ten gehore brengen. Zo af en toe moest ik achteruit, omdat de vogel binnen de scherpstelafstand van mijn lens kwam! Heel veel schitterende beelden kunnen maken, en na een uur of twee was ik meer dan verzadigd en voldaan. Het licht werd ook te hard. Een korte sessie, maar wat was het gaaf. Fluitend aanvaardde ik de terugreis. Heel lang stond één van de foto's als kandidaat foto van de maand op mijn lijstje, maar toen kwam de sessie op de laatste middag van de maand.

Ik kreeg woensdagavond een appje van mijn schoonzus. Of ik al naar Delft was geweest? Daar bleek een Lepelaarsnest met jongen vanaf een fietspad heel goed te zien. Nee, dat was ik niet, en had dit nieuws gemist. Op internet vond ik een nieuwsbericht en filmpje, en na het zien ervan was ik direct enthousiast. Goed om overal oren en ogen te hebben!

Het nest maakt deel uit van een kolonie van 22 nesten, en is gelegen in het Delfste Hout op een soort eilandje. De locatie is heel gemakkelijk per fiets te bereiken. Ik besloot de volgende middag, na mijn werk, te gaan.  De oudervogels zijn nu druk bezig met het voeren van hun jongen, en dat wilde ik gaan vastleggen. Die middag was het net als de rest van de week stralend weer. Ik besloot niet al te vroeg te gaan, want het licht is nu overdag knetterhard. Het is ruim een uur fietsen vanaf mijn huis. Even over drie was ik op locatie, en er waren al wat andere fotografen. Het nest bevindt zich op zo'n 15 meter vanaf het fietspad op ongeveer 6 meter hoogte bovenin een Meidoorn. Voor het mooi had ik nu eigenlijk teveel mm's (600mm) mee, zodat ik een flink stuk achteruit moest. Er was een kleine doorkijk, waar doorheen je het nest kon zien. Eigenlijk was er maar één vierkante meter waarop ik goed zicht had op het nest, maar gelukkig was het niet druk dus leverde dat geen problemen op. Direct was er al actie: een van de oudervogels ging de jongen voeren. Die foerageren in de weilanden rond het Delfste Hout, en maken van het verzamelde voedsel (Stekelbaarsjes, kreeftachtigen etc.) een soort brei die ze in hun krop bewaren. Op het nest steken de jongen dan, één voor één, hun snavel in de keel van de ouder, waarna deze de brei opbraakt. en zo doorgeeft aan het jong. Dit kon ik fraai vastleggen, maar het licht was eigenlijk nog wat té. Hierna verdween de ouder weer om nieuw voedsel te gaan zoeken. Het mannetje nam hierna de taak van het vrouwtje, het bewaken van het nest, over. Een paar uur gebeurde er niet veel, ook dat is vogelfotografie.

Ik had met mezelf afgesproken dat ik maximaal 4 uur zou blijven, tot zeven uur dus. Er was wel actie op de andere nesten, maar die bevinden zich in de bossage op het eiland, en zijn buiten bereik van de camera. Om kwart voor zeven was het vrouwtje nog niet terug.  Maar toen, ik was al bijna weg, was ze ineens terug op het nest! Vol spanning was ik op wat komen ging. De jongen waren erg ongeduldig en hongerig, maar kregen toch één voor één te eten, de paar aanwezige fotografen erg blij makend. Ik kon het prachtig vastleggen met schitterend licht. Na een paar minuten was het voeren voorbij en had ik mijn foto's. Zeer tevreden pakte ik daarna mijn apparatuur weer in en aanvaardde de terugtocht. 

Thuis achter de PC zag ik dat de foto's van het voermoment erg fraai waren geworden. En ik kreeg direct het gevoel dat niet de foto van de Sprinkhaanzanger foto van de maand moest worden, maar één van deze. Het moment is prachtig en ontroerend. De foto één en al emotie en daarom de terechte foto van de maand. Het is één van mijn mooiste vogelfoto's in eigen land gemaakt.

Tot een volgende Blog

ps; aan de mappen Eenden en Ganzen, Steltlopers, Zangvogels, Overige Vogels, Dagvlinders en Motten, Overige Insecten en Bloemen en Planten zijn nieuwe foto's toegevoegd.

Lees meer >> | 23 keer bekeken

Foto van de Ondermolen te Leidschendam foto van de maand Maart 2026

Hallo!

De maand Februari heb ik drie sessie's gefotografeerd. De eerste was natuurlijk de laatste fotodag van mijn reis naar Bulgarije/Griekenland. Aan het einde van de maand waren een paar mooie dagen. Ik fiets regelmatig langs een aantal Platanen in de buurt van Loosduinen. De schors van deze bomen heeft verbluffend veel weg van de camouflageshirts die ik draag. Alleen daarom al vond ik dat een foto waard. Nu eindelijk eens tijd ervoor vrijgemaakt.

En een dag later ben ik voor zonsopgang naar de Molendriegang te Leidschendam/Nieuwe Driemanspolder gefietst. De weersvooruitzichten gaven een mistige zonsopgang door bij een wolkenloze lucht. Magische omstandigheden voor een fotosessie. En dat waren ze, ik maakte daar de foto van de maand. Het idee voor het maken van deze foto ontstond al afgelopen zomer. Ik fotografeerde daar meerdere malen in de Nieuwe Driemanspolder. En bij het naar huis fietsen passeerde ik daar telkens de Molendriegang. Het leek me een mooi moment om deze tijdens een winterse zonsopgang, met eventueel mist, vast te leggen. Nu was het ultieme moment, en dus was het plan snel gemaakt. Met het bovenstaande resultaat.

Lees meer >> | 79 keer bekeken

Combireis Bulgarije & Griekenland 25-01 t/m 02-02 2026

Hallo!

Wat later dan u gewend bent een nieuwe blog van mij. Dat heeft alles te maken met het feit dat ik pas afgelopen maandag thuis gekomen ben van mijn reis naar Bulgarije en Griekenland. Daar sta ik uitgebreid bij stil in deze blog.

Zondag 25 Januari begon het avontuur, waarbij ik het idee en gevoel had deelnemer te zijn aan een expeditie. Ik was ruim voor vertrek aanwezig op Schiphol. Even later trof ik Judith Nicolai, en daarna druppelden reisleider Jeffrey Jacobs, Jan van Noort, Thirza de Kok, Yorda Cornelissen en Michel de Beer binnen. Alles verliep heel soepel en na een vlucht van 2 uur en 50 minuten landden we op de luchthaven van Thessaloniki, Griekenland. Daar haalde onze Griekse gids, Christos Kortselis, die ik al kende van mijn reis naar Peloponnesos, ons met de bus op voor de rit naar Madzharovo, Bulgarije.

Daar wachtte ons eerste hoogtepunt van de reis, een tweedaagse sessie roofvogels fotograferen vanuit een hut. De rit ernaar toe was al een avontuur opzich. Om daar te komen, de hut was gelegen op een berg, werden we met 4 wheel drive's weggebracht. De laatste 500 meter was de weg voor gewone wagens onbegaanbaar. De weg liep steil op en was nauwelijks een weg te noemen maar eerder een verzameling stenen, kuilen en gaten. De hut zelf is wel de meest luxe waarin ik gezeten heb. Er was een toilet aanwezig, werd verwarmd door een straalkacheltje en ik kon er zelfs rechtop in staan.

Ook hier wordt er vlees voor de hut gelegd om de vogels te lokken, omdat de vogels anders niet voor de hut komen. Al snel verschenen de eerste Raven en Bonte Kraaien voor de hut. Even later zag ik een Goudjakhals lopen, ook een doelsoort! Voordat ze van het aas gaan eten, zijn ze zeer schuw en wantrouwend. Bij het minste geringste verdwijnen ze weer. Als ze eenmaal van het vlees gegeten hebben, verdwijnt hun schuwheid en kunnen we ze fotograferen. Deze eerste dag kwamen er maar enkele Vale - en Monniksgieren voor de hut. Het bleek, dat de eigenaar meer gevoerd had voor de Steenarend. Die zagen we pas halverwege de middag voor de hut verschijnen, geweldig! Ik kon mooie vliegbeelden maken.

De volgende dag bleek het koud, mistig en miezerig te zijn qua weerbeeld, heel anders dan de dag ervoor toen het halfbewolkt was met zacht licht. Nu had de eigenaar meer gevoerd voor de Gieren, en die verschenen al vrij snel. Ook voor Gieren geldt, wachten met fotograferen totdat ze gaan eten. Dat wachten duurde twee uur. Daarna maakte één Vale Gier zich los van de groep en begon te eten. Niet lang daarna volgde een tweede, en een derde en toen kwam de hele groep. Ook de Jakhalzen, 5 in totaal, mengden zich tussen de Gieren. Dat leverde beelden op van conflictsituaties tussen Gieren en Jakhalzen, gaaf!

De Gieren verdwenen één voor één halverwege de middag. Een klein groepje bleef achter. We hoopten nog dat de Steenarend zich weer zou laten zien, maar de aanwezigheid van nog enkele Gieren verhinderde dat.

De volgende morgen zetten we koers naar Sofia, de hoofdstad van Bulgarije voor eerst een sessie bij de Notenkrakers. Daarvoor moesten we op een berg bij een skipiste zijn. Tijdens de rit naar boven werd het landschap steeds witter door de sneeuw, mooi! Aangekomen, bleek er een straffe wind te staan, die alleen maar toenam naar zeker windkracht 7. De wind veroorzaakte een ware sneeuwjacht. Ondanks dat we enkele vogels zagen overvliegen, kwamen ze niet op de gevoerde nootjes af. Ook het afspelen van geluidjes leverde geen resultaat op. Daarop staakten we de sessie, en hoopten we morgen op een beter resultaat. Volgens Jeffrey moest dat goed komen. Wel deden we nog een avondsessie. Geen natuurfotografie deze keer, maar onderwerp was de bekende Alexander Nevsky Kathedraal in Sofia.

De volgende dag bleek het heel ander weer te zijn. Het was bewolkt, er stond nauwelijks wind en het regende. Op de berg ging de regen over in sneeuw. De omstandigheden waren magisch! Zouden de vogels nu wel meewerken? Ik controleerde de plek van gisteren, en zag enkel nog wat schilletjes liggen in de sneeuw, ten teken dat de nootjes gegeten waren. Het duurde misschien 10 minuten, voordat de eerste Notenkraker zich liet zien. Er volgde een tweede, en een derde en na een aarzelend begin deden meerdere vogels zich tegoed aan de nootjes. Binnen de groep heerst een sterke hiërarchie, en dat leverde soms gevechten op wanneer één van de vogels zich hier niet aan hield. De uitdaging was dan ook het vastleggen van die gevechten. Dit was zeer lastig vanwege de onvoorspelbare vogels. Ik maakte zowel foto's met een laag standpunt, waarbij de achtergrond gevormd werd door bomen, als foto's op ooghoogte waarbij de sneeuw de achtergrond is. Dat laatste leverde high key beelden op. Ik dacht aan het einde van de sessie, toen ik mijn foto's terugkeek, slechts 5 goede actiebeelden gemaakt te hebben van de ruim 3000 geschoten beelden. Dat bleek achter de PC gelukkig nogal mee te vallen, en heb toch zeker wel zo'n 25 goede actiefoto's gemaakt.

Na deze sessie, toen iedereen zijn/haar foto's had, gingen we weer verder voor een rit van ruim 3 uur naar Kerkini, noord Griekenland. Het Kerkinimeer is het domein van de Kroeskoppelikaan, en vormde voor ons het derde hoogtepunt van de reis. Tijdens vier sessie's (in de ochtend en late middag met het mooiste licht) vanuit een boot in twee dagen gingen we op zoveel mogelijk manieren de Pelikanen vastleggen.  De eerste morgen waren de omstandigeheden fantastisch. Het was mistig, waardoor een heel fijne sfeer ontstond. Al snel kwamen we de eerste Pelikaan tegen. Door de mist vervaagde de grens tussen water en lucht, prachtig. Tijdens deze dagen bezochten soms grote groepen Pelikanen onze boot, waarbij sommige exemplaren zelfs óp de boot kwamen. Op het meer heerst een samenspel tussen vissers en vogels. 's Zomers kunnen de vogels zelf aan voldoende voedsel komen, omdat het waterpeil in de zomer laag is, en ze geholpen worden door de vele Aalscholvers die de vis omhoog jagen. In de winter staat het water hoog in het meer, is het water kouder waardoor de vis diep zit en de Pelikanen er niet bij kunnen. De vissers voeren de vogels met onverkoopbare vis, waardoor ze dichtbij de boten komen. Tijdens het fotograferen gooide de gids telkens vissen in het water. Sommige vogels waren ongeduldig. Eentje beet in mijn arm, een ander pikte in mijn  lens en een derde probeerde mijn muts van mijn hoofd te trekken. Ook kregen we soms een klap van de vleugels, of een golf water over ons heen wanneer we over de rand hingen om boven de waterlijn te fotograferen. De uitdaging is, naast vliegbeelden met name lange sluitertijdopnames, om de gevechten tussen de Pelikanen om de vis, vast te leggen. Heel bijzonder was de regenboog die er tijdens onze laatste sessie op het meer was. Christos had dit in de 9 jaar dat hij hier gids is nog nooit eerder gezien.

Voor het fotograferen gebruikte ik al mijn meegebrachte lenzen. We fotografeerden met groothoeklenzen net boven de waterlijn, en met zoom- en telelenzen voor vliegbeelden. Heel gaaf was de aanwezigheid op het meer van een Reuzenzwartkopmeeuw, een in Griekenland zeer zeldzame dwaalgast. Die vonden we tijdens enkele sessie's. Het was nog een juveniel, dus nog niet op kleur. Er was zelfs een tweede exemplaar aanwezig, een volwassen man, maar die kregen we niet te zien. Wat we wel te zien kregen, was een Roze Pelikaan, een achterblijvertje. Normaal gesproken trekken deze weg, en keren pas in April - Mei weer terug. Van die vogel heb ik gave vliegbeelden gemaakt. De dagen op het meer heb ik als de meest intensieve fotografiesessie's ooit ervaren. Vele duizenden beelden van de Pelikanen gemaakt. In totaal maakte ik deze reis een bizarre 15.844 foto's! Meer dan tijdens welke reis dan ook.

De laatste dag bracht onze gids ons naar het vierde en laaste gebied, de wetlands van Kalochori, nabij Thessaloniki. Op de heenreis deden we eerst een poging om bij een begraafplaats Ransuilen te zoeken. Die vonden we, één exemplaar zat mooi vrij genoeg in een Conifeer voor een fotosessie. Het betekende mijn vijfde primeur op vogelgebied van deze reis.

Daarna door naar de wetlands. In de stromende regen legden we Dwergaalscholvers vast. Die zagen we ook al op het meer, maar hier zaten ze meer in een natuurlijke setting. Meerder pogingen waren nodig om ze in beeld te houden. Ze zijn zeer schuw, wist ik al vanuit Hongarije. Maar ik heb m'n mooiste foto's tot nu toe van deze grappige vogel gemaakt. Verder waren hier grote groepen Flamingo's aanwezig. Enkele kleine groepjes stonden hier op fotografeerbare afstand. Ook mooie vliegbeelden gemaakt. Als laatste fotografeerde ik Geoorde futen in winterkleed. Daarna zat het fotografie gedeelte van de reis erop. Ik kan terugkijken op een supergave fotoweek met lekker eten en gezellige avonden. Na een zeer voorspoedige terugreis was ik maandagavond weer thuis, en kon het nagenieten achter de PC beginnen. Ik dank iedereen, en speciaal reisleider Jeffrey en gids Christos, voor het welslagen van de reis.

Een foto van de maand houdt u nog tegoed, ik plaats hem zo snel mogelijk. Ook maak ik een groep in mijn portfolio aan. Die zal ik tezijnertijd plaatsen, ik ben nog druk bezig met uitselekteren en bewerken, maar kan alvast verklappen dat er unieke beelden bij zitten.

ps.

Ik zou nog haast vergeten dat ik het jaar begonnen ben met een persoonlijke primeur. Op 10 minuten fietsen van huis, werd een Humes Bladkoning gemeld. Dat is een zeer kleine, aan de Fitis en Tjiftjaf verwante vogel en is een zeer zeldzame dwaalgast in Nederland. Hun oorspronkelijke leefgebied ligt in Kazachstan en Centraal Azië. In totaal  heb ik het vogeltje tijdens drie sessie's vastgelegd. De eerste keer dat ik aankwam, zat ie er niet. Nadat ik mij geïnstalleerd had, hoorde ik een mij onbekend zangvogeltje roepen, dat moest 'm zijn! En inderdaad, even later landde het vogeltje in de struik voor mij, en kon ik mijn eerste foto's van deze soort maken, super! De lichtomstandigheden waren niet best, pas tijdens mijn derde sessie waren ze redelijk, en kon ik ook mijn mooiste foto's maken.

Tot een volgende Blog

Lees meer >> | 85 keer bekeken

Twee primeurs in December, foto van twee Kleine Zwanen foto van de maand Januari 2026

Hallo!

Op de valreep van het oude jaar nog even twee mooie primeurs gescoord wat vogels betreft. Allereerst een Bosuil. Aan het begin van de maand fietste ik naar mijn werk. In Vallei Meijendel zag ik een paar fotografen naar een boom staan kijken. Ik vermoedde direct dat de Bosuil thuis was. En inderdaad, in de holte van de dode boom zag ik 'm zitten. Na mijn werk weer terug langsgefietst, en hij zat er nog. Ik besloot mijn camera te gaan halen, om zo mijn derde primeur van dit jaar op vogelgebied in eigen land vast te gaan leggen. Dat lukte dus. Een aantal fraaie beelden geschoten. Wat ik mooi vond is dat de vogel door zijn gelijke kleuren bijna onderdeel van de boom leek geworden. 

De tweede primeur legde ik vast tijdens de laatste sessie van het jaar. In de Starrevaartplas verblijven een paar Kleine Zwanen. Dit is een soort die daar vaker tijdens de koudere maanden te zien is. Alleen..tot nog toe had ik daar nooit geluk mee. Ze waren al weer vertrokken als ik eraan dacht om te gaan kijken. Ook nu leek dat het geval. De plas was voor het grootste deel dichtgevroren. Alleen in het midden precies voor de hut was een groot open gat. Met heel veel vooramelijk Smienten erin. De zwanen zag ik echter niet. Het weer was grauw en het vroor nog. Even twijfelde ik of ik niet weer weg zou gaan. Ik besloot te blijven en dan maar de aanwezige vogels te gaan fotogreferen. Tot mijn blijdschap hield zich tussen de diverse eenden een vrouw Pijlstaart op.. En ik kon voor het eerst ook Wintertalingen in vlucht vastleggen. Dus ik verveelde me niet.

Halverwege de middag zag ik ineens twee zwanen de plas overvliegen. Ik fotografeerde de vliegende vogels, omdat ik een sterk vermoeden had dat dit de Kleine Zwanen konden zijn. Ik kon het nog niet duidelijk zien op mijn schermpje. De vogels landden ergens halverwege de plas op het ijs. Ik moest me verplaatsen naar de andere kant van de hut , en toen ik door mijn lens keek bleken het inderdaad de twee Kleine Zwanen te zijn, mooi! En zo kon ik mijn eerste foto's van deze iconische soort maken. Één van deze foto's werd dus foto van de maand. 

Een geweldige afsluiter van een geweldig mooi jaar. Maar liefst 77 fotodagen, een record, het aantal sessie's lag nog hoger. Heel veel gezien en vastgelegd. Vier primeurs op vogelgebied in eigen land, in Hongerije nog eens dertien nieuwe vogelsoorten gefotografeerd. De reis naar Peloponnesos was ook een prachtig hoogtepunt. Verder schreef ik in mijn vorige blog dat ik ging proberen betere foto's van de Jan van Genten te maken op het Zuiderhavenhoofd. Ook dat lukte. Vier van de vijf sessie's aldaar lieten de vogels zich zien. Heel gaaf! Mede door het vaak mooie weer was December goed voor liefst zeven sessie's, ook een record.

Aan de mappen Eenden en Ganzen, Steltlopers, Overige Vogels, Zangvogels, Landschappen en Zoogdieren zijn nieuwe foto's toegevoegd. Voor nu de onvermijdelijke nieuwjaarswensen. En ikzelf leef nu toe naar de combireis naar Bulgarije/Griekenland, die over ruim drie weken aanvangt. 

Tot een volgende Blog!

Lees meer >> | 125 keer bekeken

Blad Zomereik Foto van de maand December 2025

Hallo!

De maand November was goed voor twee sessie's. De eerste was er één naar het Landgoed Clingendael om sfeerbeelden te maken. Onderweg ernaar toe hield een prachtg exemplaar Panteramaniet me staande. Het was het mooiste exemplaar die ik deze herfst tegenkwam. Één van m'n meest favoriete paddenstoelen. Daardoor was ik wel aan de late kant om nog sfeerbeelden te schieten op mijn doellocatie.

Tien minuten nadat ik de foto van de maand maakte verdween de zon achter de bomen. En daarmee verdween ook het mooie licht. Een andere mogelijkheid om te gaan kwam niet, dus moet ik het met deze foto's doen. 

De tweede sessie was naar het Zuiderhavenhoofd. Het was prachtig weer, volop zon en nauwelijks wind. Dat zijn meestal geen omstandigheden voor een succesvolle sessie aldaar. Het doel was natuurlijk zeevogels, en de Jan van Gent specifiek. Die zie je daar normaal gesproken alleen met een harde aanlandige wind. Dan maar voor de altijd wel aanwezige meeuwen en Aalscholvers. Maar... ik had geluk. Op het eind van de sessie zei een medevogelaar, die een verrekijker had, dat er twee Jan van Genten vanuit het Noorden onze richting op vlogen. En inderdaad, even later vlogen ze op fotografeerbare afstand voorbij, en kon ik mijn eerste geslaagde opnames maken van deze iconische voigelsoort. Nog geen Helgolandkwaliteit, maar in elk geval beter dan wat ik al had. In de map Overige Vogels heb ik een foto toegevoegd. Dat was ook gelijk het einde van de sessie, de zon ging al onder.

Verder zijn er foto's toegevoegd aan de mappen Meeuwen en Sterns, Landschap en Paddenstoelen. Komende maand hoop ik op nog meer sessies naar het Zuiderhavenhoofd. Wellicht maak ik dan betere foto's van de Jan van Gent, we gaan het zien.

Tot een volgende Blog.

Lees meer >> | 146 keer bekeken

Portret Zandadder met uitgestoken tong Foto van de maand November 2025

Hallo!

Een blog waarin uitgebreid stil wordt gestaan bij mijn reis naar de Peloponnesos deze keer. De aanloop naar de reis verliep wat stroef. Twee deelnemers en ook reisleider Edo moesten helaas verstek laten gaan wegens omstandigheden. Wij, Marlies Lutters, Ankary van Kempen en ik, de overgebleven groepsleden, kregen een nieuwe reisleider, of eigenlijk reisleidster, toegewezen in de persoon van Elles Rijsdijk. Ook haar man Mark van der Wal voegde zich bij de groep.

Op de luchthaven van Athene maakten we kennis met onze Griekse gids, Christos Kortselis die ons de hele week vergezelde en leuke fotografieonderwerpen voor ons zocht. De eerste twee dagen deden we het gebied rond Kefalari aan, een bergachtig en wat hoger gelegen gebied in het Noorden van de Peloponnesos op anderhalf uur rijden van Athene. 

Al na 10 minuten  vond ik een Bretons Spikkeldikkopje, een soort dagvlindertje die ik eerder in Bulgarije zag. Er vlogen er meerdere rond, allemaal vrouwtjes. De Geclusterde Driedistel was een mooie nieuwe soort. En ik zag diverse hagedissen wegschieten, alvorens onze gids er één gevangen had. Het bleek om de Peloponnesoshagedis te gaan, een jong vrouwtjje. Een volwassen man liet zich uitgebreid vastleggen, en was nauwelijks schuw. Dit was ook een soort die ik graag nog eens zou zien, na een eerste kennismaking tijdens de 2019 reis naar dit gebied. Tot mijn grote vreugde werd een Europese Bidsprinkhaan gevonden, mijn tweede doelsoort die ik kon wegstrepen. We zouden er nog veel gaan zien deze week. Heel diverse beelden van geschoten, macroopnames, maar ook groothoekbeelden met veel landschap in de achtergrond. 

De lunch brachten we bij een klein kerkje door aan het Doxa meer. In de wandeling ernaar toe zagen we diverse Muurhagedissen en had ik een mooie ontmoeting met een volwassen man Balkan Smaragdhagedis. Een werkelijk schitterend grasgroen gekleurd dier, met een gele keel. Het kerkje werd behuisd door vele Muurhagedissen, die niet schuw waren en makkelijk fotografeerbaar bleken. In de middag reden we door een gebied dat in het nabije verleden geteisterd werd door bosbranden. Zover als je kijken kon was het landschap gevuld met zwartgeblakerde (boom)stammen. Een werkelijk dystopisch landschap., waar nauwelijks nog iets groeide. Christos was somber gestemd over het herstel van dit gebied, dat zit er waarschijnlijk niet in.

Op onze laatste locatie van de dag, brachten we bezoek aan een paar oudheidkundige overblijfselen. Een gekend gebied voor hagedissen. Maar het weer werkte niet echt mee, het was bewolkt en er viel wat regen. Wel vond onze gids een paar Peloponnesoshazelwormen en een Pootloze Skink, twee nieuwe soortjes weer.

De volgende dag bezochten we nog een locatie in deze streek, alvorens we richting het Zuid-Oosten (Methoni, net onder Pylos gelegen) reden. Hier waren minder onderwerpen te vinden, de oorzaak was waarschijnlijk de regenval van de nacht ervoor. Maar gedurende de sessie kwam de zon erbij en werd het wat warmer. En werden leuke insecten actief. Ik vond mijn eerste Panorpa rufostigma, een Schorpioenvliegsoort. Er vlogen meerdere exemplaren rond. En diverse Beemdkroonschildwantsen vond ik. Het Bidsprinkhaantje Ameles decolor was ook een nieuwe voor mij. Deze hing ondesteboven aan een stengel, met een regendruppel op zijn kop. En Elles vond een man Bretons Spikkeldikkopje. Eerst in rust met de vleugels gesloten. Later met de zon erbij konden we hem vastleggen met geopende vleugels. Ook mooi waren de Napolitaanse Cyclamen, een hier veelvuldig voorkomend knolgewasje, de wilde soortgenoot van onze kamerplant.

Daarna zetten we onze rondreis voort richting het zuiden. We lunchten weer in het veld. Op deze locatie groeiden diverse Napolitaanse Cyclamen. Na een tip van Elles, maakte ik een wat creatiever beeld van dit mooie knolgewasje. Verder dacht ik een Griekse Luzernevlinder te zien. Die dacht ik ook al een dag eerder te zien, maar vastleggen lukte niet. Vele pogingen ondernomen, met telkens hetzelfde resultaat.

Ook een Costa´s Rosevleugel, een prachtige sprinkhaansoort, werkte niet mee. In de middag bereikten we ons tweede hotel van de week. ´sAvonds stond een eerste avond-nachtexcursie op het progamma met als hoofddoel de Afrikaanse Kameleon! Mijn doelsoort No. 2 van de reis. Deze komt in Europa enkel langs een strandje van 300m bij 4 km aan de kust in het Zuid-Oosten van de Peloponnesos voor. Het gaat niet goed met de soort, die daar waarschijnlijk in het verleden door de Romeinen zijn meegebracht uit Afrika. De schatting is dat er nog ongeveer 300 individuen leven. En als er niets aan wordt gedaan, zijn ze waarschijnlijk binnen een paar jaar verdwenen. Ze worden bedreigd door diverse factoren. Onder andere habitatverlies, illegale vangst en predatie door amdere dieren- De excursie werd een groot succes. We vonden maar liefst 27 kameleons. Maar waar onze gids echt blij van werd was de vondst van een Katslang, een giftige slangensoort die leeft van hagedissen en hier op jacht was naar kameleons, ondanks dat dit niet zijn biotoop was. De slang gedroeg zich als een uitmuntend fotomodel en liet zich uitstekend vastleggen..

De volgende dag gingen we in de ochtend terug naar het gebied, om Kameleons bij daglicht vast te leggen. Het zou al meezitten als we er eentje konden terugvinden- Overdag zijn ze nl. veel lastiger te vinden door hun schtutkleur en doordat ze zich dan dieper in het struikgewas bevinden. Maar toch gelukt, twee exemplaren werden gevonden en vastgelegd. In de middag brachten we een bezoek aan Kalamaris, een beroemde waterval. Van waterval was amper sprake, er sijpelden slechts wat waterdruppels langs de rotswand naar beneden. In de avond een wandeling gemaakt naar Methoni Castle, een 13e eeuws fort.

De volgende dag brachten we een bezoek aan het aquaduct van Methoni- Al snel vonden we de eerste hagedissen, en ging Christos stenen flippen. Mark vond een Prachtbeer, een mooi nachtvlindertje. En eindelijk kon ik een Griekse Luzernevlinder vastleggen. Tenminste, dat dacht ik. Ik was enigzins teleurgesteld dat het maar een Oranje was. De vorige waargenomen vlinders waren ook Oranje Luzerne´s geweest. Even later hoorde ik wat tumult, Christos had een slang gevonden, en Elles wist te melden dat ik heel blij zou worden van het soort. Toen wist ik al hoelaat het was, en inderdaad, het bleek te gaan om mijn doelsoort No. 1 van de reis. Een prachtig jong exemplaar Zandadder! Voor Christos een ideaal model, want ze blijven heel rustig tijdens een fotosessie. Vele beelden geschoten. Maar ik wilde graag een portret van de slang, en liefst nog met uitgestoken tong. En dat lukte. Die foto is foto van de maand geworden. Het was overigens wel mazzel dat Christos de slang vond, want het was warm en precies de laatste steen die hij wilde doen leverde de slang op. Ook was dit geen hotspot voor deze soort. 

's Middags bezochten we Polylimnio, de bekendste watervallen van de Peloponnesos. We kwamen echter niet ver. De rotsen die we over moesten, waren spekglad, waardoor het onverandwoord was om door te gaan. Wel vond ik nog een Griekse Beekkikker, die door de hele groep kon worden vastgelegd. Later op de avond stond er weer een excursie voor de kameleons op het progamma, nu naar een andere locatie binnen het gebied. Al snel vond ik de eerste,  een nog jong exemplaar. En even verderop een volwassen exemplaar van ruim 30 cm lang. Het zou niet zo´n succesvolle avond worden, in totaal ongeveer 10 stuks, maar wel diverse adulte exemplaren erbij. Ikzelf vond er drie van, de andere exemplaren werden door Christos en Elles gevonden.

De volgende dag gingen we eerst nog even terug naar dezelfe plek, om te kijken of we weer een exemplaar bij daglicht konden vinden. Dat lukte niet, we staakten het zoeken na twee uurtjes en zetten onze reis voort naar het derde en laatste gebied de plaats Alissos in het Noord/Oosten van de Peloponnesos. Onderweg maakten we een stop bij een haventje voor het spotten van zeeschilpadden (Onechte Karet). Het duurde even, maar toen zagen we her en der schildpadden omhoog komen om adem te happen. En zowaar, één exemplaar verscheen bij de kademuur waarop wij stonden, en kon ik redelijk vastleggen. Hierna zetten we onze rit voort, om in de middag bij een beekje te stoppen. Hier zouden Kaspische Beekschilpadden en Europese Moerasschildpadden voor komen. Christos gooide een enkel kiezelsteentje in het water om de aandacht van de dieren te trekken. Het duurde niet lang voordat de eerste schildpadden zich lieten zien. Ook vond ik een Epirusmeerkikker, wederom een primeur. Er lag een storend geel blad voor de kikker. Ik besloot een gokje te wagen door met een stukje rietstengel het blaadje heel voorzichtig te verwijderen. Tot mijn verassing bleef de kikker roerloos zitten, en kon ik met behulp van het live view schermpje van mijn D850 foto´s maken met een laag standpunt.

De laatste twee dagen brachten we bezoekjes aan het Strofylia bos. We hadden een leuke ontmoeting met een Moerasschildpad, die door de gehele groep uitgebreid kon worden vastgelegd. Bleek totaal niet schuw. Ook vond ik hier de eerste Kleine Monarchvlinders alsmede een Kaasjeskruiddikkopje en een Groot Kustdikkopje. Die laatste was mijn tweede nieuwe soort vlinder van deze reis. Op dezelfde locatie zag ik een grote slang voor me uit wegschieten in de begroeiing-  Het bleek te gaan om een Vierstreepslang, de grootste soort van Europa. Geen foto helaas. Gids Christos attendeerde me nog op een Grote Boswachter, een voor mij nieuwe soort dagvlinder, de derde van deze week.

Ook hier een avondlocatie, maar dan voor o.a. de Syrische Knoflookpad. Als eerste vonden we een Groene Pad en twee slapende Griekse Landschilpadden. De schildpadden lieten we met rust, die wilden we niet verstoren. Een Hogna radiata, een grote Wolfspinsoort, met jongen op de rug werd gezien. Ikzelf vond na lang zoeken de eerste en enige Boomkikker van de reis. Dit bevreemdde Christos, want de Boomkikker zit hier overal en zijn normaal gesproken eenvoudig te vinden. Gelukkig vonden we wel drie Knoflookpadden. Ook dit is een ideaal model, ze verroeren zich normaal gesproken tijdens de sessie niet. Het eerste exemplaar echter brak met die traditie en wilde graag weg. Maar na enige gewenning bleef ook deze zitten. Als laatste vond ik nog een jonge Balkanmeerkikker. Ook onvergetelijk waren de huilende Jakhalzen die we in de verte hoorden.

De volgende dag, de laatste alweer van onze reis zou de terugvlucht later op de avond zijn. Daardoor was er nog tijd voor een korte sessie in het Strofylia bos. We brachten een bezoek aan een adder hotspot. Die vonden we echter niet. Wel een mooi exemplaar Griekse Landschildpad, door onze groep liefkozend Herman genoemd vanwege zijn Latijnse naam. En hier kon ik dan toch een Costa's Rosevleugel fotograferen. En een copula van de Rosevleugel, een verwante soort. Een soortje, die ik op meerder locaties had gezien, maar tot nu toe niet kon vastleggen, lukte nu wel. Het Oostelijk Resedawitje, een dagvlinder die ik op eerdere reizen al had gezien. Ook deze reis eindigde weer met een apotheose. Christos had een grote Zoetwaterkrab van de weg geraapt. Ik had daar eerlijk gezegd niet zoveel mee. Maar toen tijdens de sessie deze krab in een dreighouding ging staan, met beide scharen omhoog gericht, zag ik groothoekmogelijkheden. Noem het voortschrijdend inzicht. Ik maakte opnames met het bos op de achtergrond. Vervreemdende beelden. Dus een krab?, "Ja! " zeg ik nu!  Na de sessie werd deze naar een veiliger plek gebracht. Daarmee was onze reis ten einde gekomen en na een voorspoedige terugreis was ik weer thuis. De reis was zonder onze gids Christos, met zijn niet aflatende enthousiasme om dieren te vinden, nooit zo´n succes geworden.  Liefst 26 soorten Herpetofauna kwamen voorbij waarvan ik het merendeel heb kunnen fotograferen. Hij was van absolute meerwaarde, en mijn dank gaat dan ook naar hem uit, alsmede naar Elles voor het begeleiden van de reis en het geven van fotografische tips. Het spannendst vond ik wel de avondexcursues, en natuurlijk de sessie met de Zandadder. Vrijwel al mijn doelsoorten heb ik gefotografeerd, alleen de Purperlibel hebben we niet gezien. Wat ik leuk vind, is dat de reis niet vergelijkbaar is met de 2019 reis, omdat we geheel andere gebieden aandeden. Alleen de beide watervallen en het gebied van de Kameleons deden we toen ook aan. Ik heb de reis als buitengewoon inspirerend ervaren, met veel boeiende onderwerpen, en met leuke en gelijk gestemde mensen.

Ik had er al eerder wat over door laten schemeren, maar eind Januari 2026 mag ik weer weg, een Combireis naar Griekenland en Bulgarije. Ditmaal voor de vogels (o.a. roofvogels in Bulgarije, en Kroeskoppelikanen op het Kerkinimeer in Griekenland), dus dat wordt een totaal andere reis, ik kan niet wachten!

Een nieuwe map met een eerste selectie fotos van de reis is aangemaakt in het portfolio- Er gaan nog wel foto´s bijkomen, dus hou de site in de gaten. Verder heb ik nog nieuwe foto´s geplaatst in de map Paddenstoelen, gemaakt tijdens drie sessie´s aan het begin van de maand.

Tot een volgende Blog!

Lees meer >> | 160 keer bekeken

Zwart/Witfoto van het Oostduinpark Foto van de maand Oktober 2025

Hallo!

Tijd voor een nieuwe en korte Blog deze keer. De maand September is traditioneel een maand waarin ik er niet vaak opuit ga. Zo ook de afgelopen September maand. Één sessie aan het begin van de maand in het Oostduinpark bij Meijendel gefotografeerd. Het onderwerp was de monumentale watertoren aan het Pompstation. Deze is rond 1874 gebouwd en nog steeds in gebruik. De foto's aan het begin van de sessie waren nogal contrastrijk. Daarom uitstekend geschikt om ze in Zwart/Wit om te zetten. Dit doe ik achteraf in de nabewerking. Één van die foto's is dus foto van de maand geworden.

De tweede sessie hield ik in Landgoed Oosterbeek, gelegen op de grens met Wassenaar. Tijdens een fietstochtje eerder die week, zag ik al wat mooie zwammen. Wat vroeger in het seizoen dan vorig jaar. Vliegenzwammen en Panteramanietem. Tijdens de sessie vond ik ook een hele groep Boleten, waaronder de zedzame Roodnetboleet. En een Gewone Heksenboleet, een primeur. Twee dagen daarna nog eens teruggeweest (zonder camera). Heel veel zwammen bleken alweer geplukt te zijn, zo ook alle Boleten. Zo kwaad werd ik, ondanks dat je weet dat hier geplukt wordt. Er stond bijna niets meer. Hopelijk dat in naastgelegen gebied Clingendael nog Zwammen staan, andes wordt het wel een heel kort Paddenstoelen seizoen.

Maar positief is wel dat ik halverwege volgende maand mijn reis naar Peloponnesos ga maken. Zoals eerder gezegd onder begeleiding van reisleider Edo van Uchelen, met wie ik eerder naar Kreta en Lesbos ben geweest, Het thema is weer Herpetofauna en insecten, Macrofotografie dus. De doelsoorten zijn in elk geval Bidsprinkhanen, Afrikaanse Kameleon, Peloponnesoshagedis en Zandadder. De weersverwachtingen voor de komende tijd zien er veelbelovend uit. Voor nu;

Tot een volgende Blog

Lees meer >> | 204 keer bekeken

Foto van foeragerende Europese Hoornaar foto van de maand September 2025

Hallo!

Iets later dan u van mij gewend bent, een nieuwe blog. Afgelopen maand is een al lang gekoesterde wens in vervulling gegaan. Ik heb tijdens twee sessie's foto's kunnen maken van foeragerende Hoornaars! De Europese Hoornaar is één van de grootste wespensoorten in Nederland en een imposante verschijning. Dit maakt dat ik ze echt heel gaaf vind. Elk jaar zie ik er wel een aantal, maar enkel langsvliegend, tot nu! Tijdens een sessie in Vallei Meijendel liep ik fotografen Job en Rachel vd Zwaan tegen het lijf. Rachel wist me te vertellen dat in de Wilgen in de duintuin Hoornaars actief waren. Ikzelf was bij het plasje libellen aan het fotograferen, maar die waren op dat moment niet zo actief. Ik besloot daarom maar eens een kijkje te gaan nemen bij de wilgen. Het duurde even, maar toen zag ik een Hoornaar in de wilg verdwijnen. Hij landde op een tak, die al aangevreten was. En ik ontdekte er nog meer. In totaal waren zo'n 4 á 5 exemplaren in het boompje aanwezig. Ik zag direct waarom ze in de wilg zaten: ze beten de bast van een tak kapot, om bij de voedzame en suikerrijke saptroom te komen. De volwassen insecten leven daarvan. Hun larven voeden ze met insecten, maar de volwassen wespen leven van plantaardig voedsel, in dit geval dus de sapstroom van de wilgenboompjes. Het leverde mij gedragsplaten van de wespen op. Bij deze ook dank aan mijn collega fotografen voor de tip.

Verder heb ik nog diverse Libellen gefotografeerd, ook in vlucht. In Meijendel de Paardenbijter en Blauwe Glazenmakers, allen man. Niet vies van een uitdaging wilde ik ze graag in vlucht hebben, en ze werkten af en toe leuk mee. En tijdens de laatste sessie van de maand, in de Kapittelduinen bij Hoek van Holland, had ik drie doelsoorten, waaronder twee libellensoorten; de Zuidelijke Heidelibel en de Zuidelijke Glazenmaker. Ik kreeg ze beiden te zien, maar alleen twee mannen Zuidelijke Heidelibellen lieten zich vastleggen. Maar was toch tevreden, omdat ik wist dat het moeilijk ging worden. Vorig jaar vlogen er tientallen Zuidelijke Heidelibellen, dit droge jaar wordt dit zeldzame soort maar af en toe gemeld op deze locatie. En ik had toch een redelijk goede foto kunnen maken, dus vandaar toch tevreden. De derde doelsoort, het Scheefbloemwitje, vond en fotografeerde ik ook. Al consteerde ik dat pas achter de PC. Lastig om ze in het veld van het Klein Koolwitje te onderscheiden. Maar ik denk dat ik in totaal zo'n 4 á 5 Scheefbloemwitjes heb gezien die middag. Een leuk soort dat elk seizoen meer wordt gezien in ons land. Van oorsprong een zuidelijk soort, maar door de warme zomers rukt deze steeds verder noordelijk op.

Buiten de Hoornaar had ik nog een primeur: de Gewone Roofvlieg. Primeur in eigen land dan, want zes jaar geleden fotografeerde ik hem al eens in de kalkgrashelling Tienne Breumont in Viroinval, België. Maar leuk om hem nu ook eens hier gezien te hebben. En langs een dijkje in Monster fotografeerde ik mijn eerste Muskuskaasjeskruid. Een prachtige plant met grote lichtpaars/roze gekleurde bloemen.

Aan de mappen Libellen, Vlinders en Motten, Bloemen en Planten, Landschap, Herpetofauna, Overige insecten en Wilde Orchideeën zijn nieuwe foto's toegevoegd.

Voor komende tijd heb ik niet echt veel plannen. Komende dagen wordt regen verwacht, wellicht nog eens naar de Kapittelduinen als het weer droog is, of naar de derde Purpekoet in eigen land ooit. Die zit weer op de plek waar de tweede ooit gesignaleerd werd, in Zevenhuizen. Ik laat het u weten.

Tot een volgende Blog

Lees meer >> | 259 keer bekeken

Foto Koninginnenpage en Steenhommel foto van de maand Augustus 2025

Hallo!

Geen jaar is hetzelfde. Vijf jaar geleden wijdde ik een zomer lang aan vogelfotografie. Vorig jaar was ik in de zomer meestal in Meijendel te vinden. En afegelopen maand ontdekte ik de Nieuwe Driemanspolder (gelegen tussen Leidschendam en Zoetermeer) pas echt. Het was mijn uitvalsbasis deze maand. Van de 15 sessies deze maand, een recordaantal, bezocht ik maar liefst 13 keer de Nieuwe Driemanspolder. Veelal voor macrofotografie, de Koninginnenpage was bijvoorbeeld een doelsoort. Maar ook vogelfotografie kwam aan bod. Ik fotografeerde er Kluten, met jongen. En de laatste drie sessie's wijdde ik aan de Steenuil. Voor mij een primeur in eigen land, de tweede primeur van dit jaar op vogelgebied. In Spanje en Hongarije had ik ze al eerder vastgelegd, maar ze in eigen omgeving zien is toch wel speciaal.

Slechts twee sessie's in een ander gebied gemaakt. Uiteraard ben ik nog eens naar Meijendel geweest voor de Keizersmantels. Ik zag 22 stuks op die middag. Mooi aantal, maar veel andere soorten zag ik er niet. De poeltjes in Vallei Meijendel en de Libellenvallei staan droog, dus de libellen die vorig jaar zo uitbundig aanwezig waren, zijn er niet. Dat, en het feit dat er in de polder zoveel andere leuke soorten te zien waren, deed me besluiten om die meermaals te bezoeken. Een andere leuke soort die ik er zag was de Oranje Luzernevlinder. Ruim 12 jaar geleden voor het eerst en tot dan toe voor het laatst vastgelegd bij het Staelduinse Bosch. Nu drie sessies achter elkaar gefotografeerd, en beduidend mooier ook. De uitdaging was om tegenlicht opnames te maken, en dat lukte een paar keer heel goed. Veelal foerageerde de vlinder op distels, en moest ik me door de stekels heen worstelen, maar dat voel je niet als je zo gedreven en gefocust bezig bent.

Maar de foto van de maand maakte ik al ergens aan het begin van de maand. Een prachtige Koninginnenpage kreeg bezoek van een Steenhommel. Die hommel ontdekte ik pas thuis achter de PC, tijdens het fotograferen niet opgemerkt. Een ander leuk insect, de rups van de Kamillevlinder, was ook een leuke primeur. Is vrij zeldzaam, maar de preciese zeldzaamheid is onduidelijk omdat de vlinders nogal een verborgen levenswijze kennen en daardoor vaak onopgemerkt blijven. Dus zijn ze waarschijnlijk algemener dan gedacht.

Verder ook mijn mooiste foto's tot nu toe gemaakt van de Vuurlibel. In de polder zijn nog wel libellen in leuke aantallen te vinden. Maar ze vastleggen is niet altijd even makkelijk. Slechts een enkele keer lukte het om zo'n Vuurlibel dichtbij genoeg te benaderen. Vaak vlogen ze al op binnen 5 á 6 meter afstand. Dan was het een taaie bezigheid, maar als het lukte was de beloning en voldoening groot. Een andere soort, welke al heel lang op mijn wenssoortenlijstje stond, was de Zwervende Heidelibel. In Griekenland wel gefotografeerd, maar in eigen land slechts een enkel bewijsplaatje geschoten. Maar op een middag vond ik een meewerkende man Zwervende. Zowel tegenlichtopname's als klassieke foto's kunnen maken. En nog een mannetje ook, die had ik nog niet eerder in eigen land vastgelegd, super!

Tot een volgende Blog

Lees meer >> | 359 keer bekeken

Foto Bijeneter in vlucht foto van de maand Juli 2025

Hallo!

Al snel weer een nieuwe Blog. In mijn vorige Blog heeft u het verslag kunnen lezen van mijn reis. Het kon niet uitblijven, de foto van de maand maakte ik daar. De foto maakte ik tijdens de middagsessie in de Bijeneterhut. Dan zijn daar tegenlicht opname's te maken. Ik had bewust de foto flink onderbelicht, en de witbalans een stuk warmer gemaakt. Dit leverde een foto op met een aantrekkelijke sfeer: donker, waarbij door het tegenlicht de vleugel- en staartveren oplichten, en het middaglicht versterkt wordt weergegeven. De temperatuur liep flink op in de hut tijdens de sessie. Het was warm, en de zon scheen precies in de hut, waardoor de temperatuur flink opliep. Meermalen moesten we noodgedwongen de apparatuur uit de zon houden en zelfs koelen, omdat deze te heet werd. Gelukkig is mijn D5 vrijwel onverwoestbaar. De keuze viel op deze foto vanwege de sfeer. Bovendien was dit doelsoort no. 2 van de reis, dat speelde ook een rol. Maar van de Scharrelaar, doelsoort no. 1, zijn ook vele mooie foto's gemaakt. Een nieuwe map, met daarin foto's van de reis, is aangemaakt in het Portfolio. Daar komen vast nog wel foto's bij, want lang niet alle foto's zijn uitgeselecteerd en bewerkt.

Verder nog twee sessie's aan het begin van de maand. Ëén in de Kapittelduinen voor alweer de Gaffelwaterjuffer, en één bij de Bijenorchissen aan de Grote Woerdlaan te Naaldwijk. Daarvan zijn enkele foto's geplaatst in de mappen Libellen en Juffers, Vlinders en motten,  Insecten en overigen en Inheemse Orchideeën. In de Kapittelduinen fotografeerde ik ook mijn eerste Grote Zandkool, een plant verwant aan het Koolzaad, die staat in de map Bloemen en Planten.

Zoals gezegd komen er binnenkort nog wel foto's bij van de laatste sessie's, dus kom gerust nog eens langs, tot ziens!

Lees meer >> | 470 keer bekeken