Hallo!

Wat later dan u gewend bent een nieuwe blog van mij. Dat heeft alles te maken met het feit dat ik pas afgelopen maandag thuis gekomen ben van mijn reis naar Bulgarije en Griekenland. Daar sta ik uitgebreid bij stil in deze blog.

Zondag 25 Januari begon het avontuur, waarbij ik het idee en gevoel had deelnemer te zijn aan een expeditie. Ik was ruim voor vertrek aanwezig op Schiphol. Even later trof ik Judith Nicolai, en daarna druppelden reisleider Jeffrey Jacobs, Jan van Noort, Thirza de Kok, Yorda Cornelissen en Michel de Beer binnen. Alles verliep heel soepel en na een vlucht van 2 uur en 50 minuten landden we op de luchthaven van Thessaloniki, Griekenland. Daar haalde onze Griekse gids, Christos Kortselis, die ik al kende van mijn reis naar Peloponnesos, ons met de bus op voor de rit naar Madzharovo, Bulgarije.

Daar wachtte ons eerste hoogtepunt van de reis, een tweedaagse sessie roofvogels fotograferen vanuit een hut. De rit ernaar toe was al een avontuur opzich. Om daar te komen, de hut was gelegen op een berg, werden we met 4 wheel drive's weggebracht. De laatste 500 meter was de weg voor gewone wagens onbegaanbaar. De weg liep steil op en was nauwelijks een weg te noemen maar eerder een verzameling stenen, kuilen en gaten. De hut zelf is wel de meest luxe waarin ik gezeten heb. Er was een toilet aanwezig, werd verwarmd door een straalkacheltje en ik kon er zelfs rechtop in staan.

Ook hier wordt er vlees voor de hut gelegd om de vogels te lokken, omdat de vogels anders niet voor de hut komen. Al snel verschenen de eerste Raven en Bonte Kraaien voor de hut. Even later zag ik een Goudjakhals lopen, ook een doelsoort! Voordat ze van het aas gaan eten, zijn ze zeer schuw en wantrouwend. Bij het minste geringste verdwijnen ze weer. Als ze eenmaal van het vlees gegeten hebben, verdwijnt hun schuwheid en kunnen we ze fotograferen. Deze eerste dag kwamen er maar enkele Vale - en Monniksgieren voor de hut. Het bleek, dat de eigenaar meer gevoerd had voor de Steenarend. Die zagen we pas halverwege de middag voor de hut verschijnen, geweldig! Ik kon mooie vliegbeelden maken.

De volgende dag bleek het koud, mistig en miezerig te zijn qua weerbeeld, heel anders dan de dag ervoor toen het halfbewolkt was met zacht licht. Nu had de eigenaar meer gevoerd voor de Gieren, en die verschenen al vrij snel. Ook voor Gieren geldt, wachten met fotograferen totdat ze gaan eten. Dat wachten duurde twee uur. Daarna maakte één Vale Gier zich los van de groep en begon te eten. Niet lang daarna volgde een tweede, en een derde en toen kwam de hele groep. Ook de Jakhalzen, 5 in totaal, mengden zich tussen de Gieren. Dat leverde beelden op van conflictsituaties tussen Gieren en Jakhalzen, gaaf!

De Gieren verdwenen één voor één halverwege de middag. Een klein groepje bleef achter. We hoopten nog dat de Steenarend zich weer zou laten zien, maar de aanwezigheid van nog enkele Gieren verhinderde dat.

De volgende morgen zetten we koers naar Sofia, de hoofdstad van Bulgarije voor eerst een sessie bij de Notenkrakers. Daarvoor moesten we op een berg bij een skipiste zijn. Tijdens de rit naar boven werd het landschap steeds witter door de sneeuw, mooi! Aangekomen, bleek er een straffe wind te staan, die alleen maar toenam naar zeker windkracht 7. De wind veroorzaakte een ware sneeuwjacht. Ondanks dat we enkele vogels zagen overvliegen, kwamen ze niet op de gevoerde nootjes af. Ook het afspelen van geluidjes leverde geen resultaat op. Daarop staakten we de sessie, en hoopten we morgen op een beter resultaat. Volgens Jeffrey moest dat goed komen. Wel deden we nog een avondsessie. Geen natuurfotografie deze keer, maar onderwerp was de bekende Alexander Nevsky Kathedraal in Sofia.

De volgende dag bleek het heel ander weer te zijn. Het was bewolkt, er stond nauwelijks wind en het regende. Op de berg ging de regen over in sneeuw. De omstandigheden waren magisch! Zouden de vogels nu wel meewerken? Ik controleerde de plek van gisteren, en zag enkel nog wat schilletjes liggen in de sneeuw, ten teken dat de nootjes gegeten waren. Het duurde misschien 10 minuten, voordat de eerste Notenkraker zich liet zien. Er volgde een tweede, en een derde en na een aarzelend begin deden meerdere vogels zich tegoed aan de nootjes. Binnen de groep heerst een sterke hiërarchie, en dat leverde soms gevechten op wanneer één van de vogels zich hier niet aan hield. De uitdaging was dan ook het vastleggen van die gevechten. Dit was zeer lastig vanwege de onvoorspelbare vogels. Ik maakte zowel foto's met een laag standpunt, waarbij de achtergrond gevormd werd door bomen, als foto's op ooghoogte waarbij de sneeuw de achtergrond is. Dat laatste leverde high key beelden op. Ik dacht aan het einde van de sessie, toen ik mijn foto's terugkeek, slechts 5 goede actiebeelden gemaakt te hebben van de ruim 3000 geschoten beelden. Dat bleek achter de PC nogal mee te vallen, en heb toch zeker wel zo'n 25 goede actiefoto's te hebben gemaakt.

Na deze sessie, toen iedereen zijn/haar foto's had, gingen we weer verder voor een rit van ruim 3 uur naar Kerkini. Het Kerkinimeer is het domein van de Kroeskoppelikaan, en vormde voor ons het derde hoogtepunt van de reis. Tijdens vier sessie's (in de ochtend en late middag met het mooiste licht) vanuit een boot in twee dagen gingen we op zoveel mogelijk manieren de Pelikanen vastleggen.  De eerste morgen waren de omstandigeheden fantastish. Het was mistig, waardoor een heel fijne sfeer ontstond. Al snel kwamen we de eerste Pelikaan tegen. Door de mist vervaagde de grens tussen water en lucht, prachtig. Tijdens deze dagen bezochten soms grote groepen Pelikanen onze boot, waarbij sommige exemplaren zelfs óp de boot kwamen. Op het meer heerst een samenspel tussen vissers en vogels. 's Zomers kunnen de vogels zelf aan voldoende voedsel komen, omdat zomers het waterpeil laag is, en ze geholpen worden door de vele Aalschover die de vis omhoog jagen. In de winter staat het water hoog in het meer, is het water kouder waardoor de vis diep zit en de Pelikanen er niet bij kunnen. De vissers voeren de vogels met onverkoopbare vis, waardoor ze dichtbij de boten komen. Tijdens het fotograferen gooide de gids telkens vissen in het water. Sommige vogels waren ongeduldig. Eentje beet in mijn arm, een ander pikte in mijn  lens en een derde probeerde mijn muts van mijn hoofd te trekken. Ook kregen we soms een klap van de vleugels, of een golf water over ons heen wanneer we over de rand hingen om boven de waterlijn te fotograferen. De uitdaging is, naast vliegbeelden, om de gevchten tussen de Pelikanen om de vis, vast te leggen. Heel bijzonder was de regenboog die er tijdens onze laatste sessie op het meer was. Christos had dit in de 9 jaar dat hij hier gids is nog nooit eerder gezien.

Voor het fotograferen gebruikte ik al mijn meegebrachte lenzen. We fotografeerden met groothoeklenzen net boven de waterlijn, en met zoom- en telelenzen voor vliegbeelden. Heel gaaf was de aanwezigheid op het meer van een Reuzenzwartkopmeeuw, een in Griekenland zeer zeldzame dwaalgast. Die vonden we tijdens enkele sessie's. Het was nog een juveniel, dus nog niet op kleur. Er was zelfs een tweede exemplaar aanwezig, een volwassen man, maar die kregen we niet te zien. Wat we wel te zien kregen, was een Roze Pelikaan, een achterblijvertje, Normaal gesproken trekken deze weg, en komen pas in April - Mei weer terug. Van die vogel heb ik gave vliegbeelden gemaakt. De dagen op het meer heb ik als de meest intensieve fotografiesessie's ooit ervaren. Vele duizenden beelden van de Pelikanen gemaakt. In totaal maakte ik deze reis een bizarre 15.844 foto's! Meer dan tijdens welke reis dan ook.

De laatste dag bracht onze gids ons naar het vierde en laaste gebied, de wetlands van Kalochori, nabij Thessaloniki. Op de heenreis deden we eerst een poging om bij een begraafplaats Ransuilen te zoeken. Die vonden we, één exemplaar zat mooi vrij genoeg in een Conifeer voor een fotosessie. Het betekende mijn derde primeur op vogelhgebied van deze reis.

Daarna door naar de wetlands. In de stromende regen legden we Dwergaalscholvers vast. Die zagen we ook al op het meer, maar hier zaten ze meer in een natuurlijke setting. Meerder pogingen waren nodig om ze in beeld te houden. Ze zijn zeer schuw, wist ik al vanuit Hongarije. Maar ik heb m'n mooiste foto's tot nu toe van deze grappige vogel gemaakt. Verder waren hier grote groepen Flamingo's aanwezig. Enkele kleine groepjes stonden hier op fotografeerbare afstand. Ook mooie vliegbeelden gemaakt. Als laatste fotografeerde ik Geoorde futen in winterkleed. Daarna zat het fotografie gedeelte van de reis erop. Ik kan terugkijken op een supergave fotoweek met lekker eten en gezellige avonden. Na een zeer voorspoedige terugreis was ik maandagavond weer thuis, en kon het nagenieten achter de PC beginnen. Ik dank iedereen, en speciaal reisleider Jeffrey en gids Christos, voor het welslagen van de reis.

Een foto van de maand houdt u nog tegoed, ik plaats hem zo snel mogelijk. Ook maak ik een groep in mijn portfolio aan. Die zal ik tezijnertijd plaatsen, ik ben nog druk bezig met uitselekteren en bewerken, maar kan alvast verklappen dat er unieke beelden bij zitten.

ps.

Ik zou nog haast vergeten dat ik het jaar begonnen ben met een persoonlijke primeur. Op 10 minuten fietsen van huis, werd een Hume's Bladkoning gemeld. Dat is een zeer kleine, aan de Fitis en Tjiftjaf verwante vogel en is een zeer zeldzame dwaalgast in Nederland. Hun oorspronkelijke leefgebied ligt in Kazachstan en Centraal Azië. In totaal  heb ik het vogeltje tijdens drie sessie's vastgelegd. De eerste keer dat ik aankwam, zat ie er niet. Nadat ik mij geïnstalleerd had, hoorde ik een mij onbekend zangvogeltje roepen, dat moest 'm zijn! En inderdaad, even later landde het vogeltje in de struik voor mij, en kon ik mijn eerste foto's van deze soort maken, super! De lichtomstandigheden waren niet best, pas tijdens mijn derde sessie waren ze redelijk, en kon ik ook mijn mooiste foto's maken.

Tot een volgende Blog